twitter-logo-2 facebook-art

 

Arkade-logo01

 

  • Onze openbare school is multicultureel. Arkade helpt ons met een afgewogen lesprogramma over de vijf wereldgodsdiensten.

  • Hoe kunnen wij onze christelijke identiteit als een kwaliteit laten weerklinken in onze school?

  • Het overlijden van een moeder had een enorme impact. Arkade hielp ons het rouwproces op school te begeleiden.

  • Leerkrachten hadden moeite met de betekenis van Pasen. Wij wilden als team teruggaan naar de essentie van dit religieuze feest.

  • Wij gaan fuseren met een ander schoolbestuur. Arkade begeleidt ons bij de invulling van onze nieuwe identiteit.

  • De ouders vroegen om een ouderavond over onze schoolidentiteit. Arkade verzorgde een inspirerend programma.

Door Jessica Bouva, onderwijsbegeleider

jessica bouva1Aandachtig neemt het meisje met de rode clipjes in het haar mijn outfit op. Haar blik blijft hangen op mijn gezicht.  ‘Nu ben ik er bij’, gaat er door m’n hoofd. Maar nee; ze stelt een vraag; ‘Dus jij bent door mijn schoorsteen geklommen?!’ De vegen op mijn gezicht doen inderdaad  vermoeden dat ik door schoorstenen klim. Ik geloof dat míjn ‘schoorsteen’ thuis uitkomt in het ventilatierooster van mijn badkamer. Met geen mogelijkheid zou ik daar doorheen passen. Verbazingwekkend hoe kinderen op kunnen gaan in het verhaal dat wij volwassen Nederlanders, kinderen voorhouden.

In de loop der jaren heb ik me een paar keer in een Pietenpak gestoken. Ik houd wel van een verkleedpartijtje;  apenpak, X-men of  pietenpak. Ik twijfel dus geen moment als mijn collega, nu zeven jaar geleden, mij  vraagt of ik een Danspiet wil zijn.  ’s Ochtends vroeg hijs ik me in een zwarte panty en coltrui, trek ik een gekleurd pak aan en word ik tot in mijn oren aan toe in de zwarte schmink gezet. Mijn haarbos kan voor Pietenhaar doorgaan, dus geen pruik. Ik herinner me enthousiaste kinderen in de onderbouw. Ze willen allemaal wel iets vertellen of  laten zien aan de Pieten en Sint. Als Danspiet kan ik fijn meedansen en zelfs van Sint gaan de voetjes van de vloer.

Oktober 2015 word ik door een andere school gevraagd om Piet te zijn. Een moreel dilemma speelt zich af in mijn hoofd. Leuk om weer Piet te zijn, maar ben ik dan wel loyaal naar mijn familie toe, waarvan een deel moeite heeft met Zwarte Piet, verwijzend naar het koloniaal verleden? En hoe zit het met mijn verleden? Ik heb als kind nooit stilgestaan bij een Piet die iets met slavernij te maken had. Ik genoot van het verlangen, van cadeautjes en later van het deelgenoot zijn van het grote geheim. Hoe verhoud ik me tot de teams die ik begeleid, bij hun zoektocht naar antwoorden rondom dit dilemma?  Ik wil ze altijd meerdere perspectieven laten zien, om ze zelf een keus te laten maken.  Nu moet ik zelf een keus maken. Doorslaggevend in de meeste teams is hoe de kinderen Piet zien: als een held, als een voorbeeldfiguur, als een brenger van cadeautjes, ongeacht hoe Piet eruit ziet. Maar ook de kinderen die er anders over denken en er juist last van hebben, worden als uitgangspunt genomen. Ik heb me door de geluiden van de kinderen en door één van de verhalen die ík als kind mee heb gekregen laten leiden.

En daar sta ik dus op vier december, met roetvegen, tegenover het meisje met de rode clipjes in haar kroeshaar. Ik knik als antwoord op haar vraag en zeg iets over goed kunnen klimmen. Ze bedankt me voor het cadeautje. Er gaat van alles door mijn hoofd: Is zij blij met Piet? Ervaart zij meer discriminatie vanwege haar donkere huidskleur rond de Sinterklaastijd?

Dit jaar maar even geen Piet… of wordt het een paars geschminkte met stijl haar en in een modern pakje?

Jessica Bouva