twitter-logo-2 facebook-art

 

Arkade-logo01

 

  • Onze openbare school is multicultureel. Arkade helpt ons met een afgewogen lesprogramma over de vijf wereldgodsdiensten.

  • Hoe kunnen wij onze christelijke identiteit als een kwaliteit laten weerklinken in onze school?

  • Het overlijden van een moeder had een enorme impact. Arkade hielp ons het rouwproces op school te begeleiden.

  • Leerkrachten hadden moeite met de betekenis van Pasen. Wij wilden als team teruggaan naar de essentie van dit religieuze feest.

  • Wij gaan fuseren met een ander schoolbestuur. Arkade begeleidt ons bij de invulling van onze nieuwe identiteit.

  • De ouders vroegen om een ouderavond over onze schoolidentiteit. Arkade verzorgde een inspirerend programma.

Door Lonneke Offenberg, onderwijsbegeleider Arkade

mensen-OffenbergLonneke-b

Wat heb ik toch een mooi vak! Dagelijks mag ik werken met kinderen en leerkrachten die zich laten raken en blij worden van een nieuw avontuur.

Basisschool de Springplank heeft net gekozen voor een nieuwe methode waar een module ‘geloof’ in zit. Dat betekent concreet dat schoolbreed een aantal weken de wereldgodsdiensten centraal staan. Ik kijk mijn ogen uit als ik door de gangen loop; wat hebben ze mooie dingen gemaakt! Veelkleurige lotusbloemen, in elkaar geknutselde bouwplaten van de Notre Dame en witte kaarsen die met gekleurde was zijn versierd.

Dinsdagmorgen, 07.30 uur, bereid ik me voor op ‘het avontuur’ dat ik de kinderen van groep 8 en de taalklas/zij instromers, wil geven. Met een hutkoffer vol flessen gekleurd zand, loop ik op kousenvoeten de kleuterspeelzaal in: in een cirkelvorm zet ik bakjes met gekleurd zand, gekleurde rietjes en acht verschillende ontwerpen van mandala’s klaar. In het midden staat de klankschaal en de timer, zodat ieder groepje op tijd doordraait van de ene mandala naar de volgende.

Dinsdagmorgen om 08.30 uur kijken afwachtende kinderogen uit groep 8 mij aan. Ikvraag en bespreek waarom boeddhisten mandala’s maken. Ik toon een filmpje van monniken die al biddend met zichtbare precisie en toewijding, een complexe mandala in diverse kleuren zand, doen ontstaan. Ik vertel dat als zo’n mandala af is, ze er doelbewust afstand van doen: ze vegen de mandala waar ze maanden aan hebben gewerkt weg en geven het zand terug aan de natuur.

Ik nodig de leerlingen uit om mij te volgen zodat ze zich voor even een boeddhistische monnik/non kunnen voelen. Hoe werkt dit “gezelschapsspel”?:

  • In stilte werken in je groepje.
  • De mandala waar je aan werkt is van niemand en van iedereen; we draaien immers na twee minuten steeds door naar de volgende mandala, als in een carrousel.
  • De mandala’s worden net als bij de monniken aan het einde weggeveegd, “terug naar de natuur”.

En dan is de les afgelopen en wordt er geëvalueerd:  ‘Hoe was het om te doen?’…. ‘Leuk!, moeilijk om het precies op zijn plek binnen de lijntjes te laten vallen, vet gaaf, wanneer doen we dat weer?’ ‘Wat heb je geleerd? …’we hebben goed samengewerkt, we hoefden elkaar alleen maar aan te kijken?!’, Ik had best wel veel geduld, ik kan heel precies werken, ik kon me goed concentreren…’, ik was leeg in mijn hoofd juf!’ De leerkracht van de taalklas geeft mij terug,; ‘Zag je die jongen met dat blauwe shirt? In de klas kan hij zich nauwelijks vijf minuten concentreren en nu deed hij twintig minuten mee, wat een succeservaring voor hem.’

Ja, ik zie hem! En ik zie ook de schittering in de ogen van een jongen, die bij elk rietje wat hij gevuld krijgt, onbevangen en blij naar mij toe loopt om zijn succes met mij te vieren… Ook zie ik wat een toewijding en discipline deze leerlingen (sommigen met een rugzak vol nare ervaringen, opgedaan in verre landen) aan de dag leggen bij dit “monnikenwerk’.

Het is mooi en dankbaar werk om kinderen iets te zien doen, waarbij onvermoede talenten opbloeien. En het is ronduit bevredigend als ook de leerkrachten ervaren dat een leerling - aangesproken op andere kwaliteiten dan die dagelijks aan de orde komen - opeens over verrassende capaciteiten beschikt. Eerst beleven, dan inzichten opdoen en daarna vanuit deze ‘werkervaring’ nieuwsgierig worden naar meer kennis (in dit geval het Boeddhisme). Dat is een leerlijn die in de praktijk blijkt aan te spreken. Is dat niet wat we willen in onderwijs; dat kinderen nieuwsgierig zijn en ervaringen kunnen opdoen die voedend zijn voor nieuwe vormen van leren?

Lonneke Offenberg

mandala